Acibeche fundido

O fino cristal da fiestra estaba embazado, impedindo ver a través del, pero deixando escoitar como algunhas adormecidas gotas de auga chocaban simultaneamente contra o vidrado, permitindo o son tan característico da chuvia. Unha tras outra. Isto era máis que suficiente para que puidera desconectar do mundo, da tortura continua que posuía a rutina, desa sensación irremediable de desaparecer do mundo por un período de tempo, tempo máis que suficiente para esquecerse de todo, para non preocuparse, para non pensar en nada, en absolutamente nada, pero isto non era posíbel, tiña que mantérenme quieta no lugar que a sociedade me obrigara a ocupar como persoa. Non estaba de acordo co que nos mandaban facer, aquilo para o que supostamente naceras. Sempre soñara con vivir milleiros de aventuras durante toda a miña vida, pero xa non sabía moi ben se era iso o que quería, o que necesitaba; unha gran parte de min era preguiceira, quería quedar na cama, facendo nada, pensando en todo, pero outra desexaba saír alí fóra, explorar cada milímetro dalgunha terra estraña e afastada, quería saltar e berrar forte ao aire. Desexaba que a miña vida dera un xiro drástico, ou que eu puidera ser o destino, ser a man que escribira a miña historia, as miñas inquedanzas, sen embargo sabía que non era posíbel.

O arpexo da chuvia gustábame, distraíame, mais non era do meu agrado, pois sabía que pronto tería que marchar daquel edificio, quedándome completamente a mercede da chuvia, fenómeno meteorolóxico famento de nova materia seca á que poder mollar coas súas propiedades húmidas. Non quería saír de alí, pero tampouco me quería quedar. Cando tocou o timbre que indicaba o fin das clases, todos tiñan xa as súas cousas gardadas, todos saían pola porta, acto seguido de coller todas as súas pertenzas; eu aínda estaba intentando ver a través daquel cristal completamente embazado. Dábame moita preguiza coller o abrigo e prepararme para o inverno que me agardaba trala porta.

Gotas compostas por moléculas á súa vez compostas por dous átomos de hidróxeno e un átomo de osíxeno recorrían o meu rostro completamente virado cara o ceo. Pechei os ollos para desfrutar da auga que me acariciaba dunha forma bruta pero moi suave, obrigándome a mover rapidamente os ollos debaixo das pálpebras cada vez que unha gota colisionaba coa miña pel. As nubes mostrábannos a súa tristeza, a tristeza de estar completamente solas naquel inmenso ceo, sen poder achegarse ao seu equipolente, conformándose con velo dende as alturas, agasallándolle as bágoas máis doces e sinceras.

Dispúxenme a escoitar música a través dos auriculares; non quería pensar na soidade das nubes, pois elas non eran as únicas que choraban, inda que fora por motivos diferentes.

Andar baixo a chuvia era unha actividade que adoitaba facer. Pensar era máis sinxelo. Camiñar convertíase nunha aventura excitante na que poder meter os pés dentro dos charcos embazados que me atopaba polo medio das rúas sucias. A vida era moito máis sinxela baixo a chuvia, baixo a auga.

O corpo estaba composto polo setenta por cento de auga, cambiando esta porcentaxe ao mesmo que se cambiaba de especie, polo que era lóxico pensar na auga como medio materno, medio no que se creaba a vida, igual que medio onde finaba, medio onde vivían a paz e a tranquilidade, mesmo que tamén o facían o desasosego e a inquedanza. Auga. Era tan incomprensíbel, tan paradoxal, tan bipolar.

Cada paso que daba máis mollaba os pés, máis auga filtrábase entre as botas, máis mollaba os pantalóns. Notaba como o rímel corría nunha carreira que comezaba nas puntas das pestanas ata o comezo das meixelas, deixando ao seu lento pero rudo paso un rastro negro, semellante a unha coada de acibeche fundido, brillante e fermoso, aínda que este acibeche non o era, mesturándose coas olleiras, destapándoas do seu maquillaxe, acentuando a súa cor escura, profunda. As bágoas doces das nubes mesturábanse coas miñas salgadas bágoas, facendo difícil diferenciar a quen pertencía cada lágrima.

Por iso gustábame a chuvia.