Ansiedade na biblioteca

O tecleo estridente do ordenador,

follas que pasan lentas

pretendendo non producir son,

algún suspiro que me exaspera,

cadeiras que rozan contra o chan

nun intento de bulir deste lugar.

Sempre hai algún ruído indomábel

que me fatiga a mente,

que intenta ser amábel,

sentimento permanente

que me produce sono;

lévoo con decoro.

A estancia ten un inquietante ar

que me queima a pel

mentres a miña cabeza quere gritar,

pero o meu corpo non é quen

de facelo, de bulir lonxe de aquí;

ningún movemento é capaz de producir.

E permanezo sentada

á espera

da miña querida fada

e da súa barita predilecta:

“Quero que me quites a ansiedade,

quero ser libre desta maldade”.

Pero ela nunca chega

e consúmome aos poucos,

eu só pido non ser esa nena

de pequenos ollos

que observan ao mundo,

que observan aos bufos.

Tan distantes os mouchos

de negras plumas

que se mofan do meu corpo

con cicatrices profundas,

que unicamente me falan

para burlarse da miña cara.

Só ansío ser alguén

neste mundo fodido,

estar xunto a el,

darlle lentos aloumiños

co dorso da man, espida pel,

bicalo ata ao amencer.