Iris azuis

Nunca fora a miña intención, pero naufraguei de novo naqueles iris, naquel océano tempestuoso que reflictía á perfección a lúa que coroaba o ceo e aquelas nubes brancas que a acompañaban aló onde foran. Nunca desexei que ocorrera, pero alí quedei, quieta, á deriva, mentres máis auga entraba polo meu aparello respiratorio. Facíaseme imposíbel respirar, pois o único que conseguía inhalar era máis auga salgada do seus cristalinos. Sentía como unha forte man tiraba de min cara o fondo, cara aquela pupila negra, cara aquel buraco escuro, o abismo onde tempo atrás quedara durmida; agora só sentía morrer. As ondas batían furiosas contra o meu corpo, axudando á man a facer posíbel que me tragara o vórtice daquel mar embravecido, sedento de carne. Quedei adormecida pola cantidade de auga salgada que cheguei a inxerir, de tal forma que acabei por renderme ante a exquisitez deses dous pequenos ollos que no facían máis que observar, intranquilos, o meu corpo espido, con luxuria insatisfeita e incontrolada. Notaba naquelas ondas, naquel movemento, que non desexaran afogar nel a ninguén máis; máis tarde descubrín que durante todo ese tempo intentara en vano esquecerme daqueles iris azuis ; xusto o comprendín cando cheguei ao ápice da onda, cando alcancei o tan esquecido clímax, cando non fixen nada máis que afogarme entre as súas augas.