Ao meu bufo

Cando estou ao teu carón estabilízase o meu mundo

e sinto a mente en branco, silencio absoluto,

sinto que me atopo nun pozo profundo

e escuro,

sinto que perdo todos eses segundos,

á vez que eu só busco

ese único lugar que ocupo

preto dos teus músculos,

das túas mans que xunto

coas miñas, ao mesmo tempo que diminúo

en tamaño, que articulo

os vocábulos máis estúpidos,

á miña mente culpo

pois non me podo permitir o luxo

de expresar aquilo que desexo, inmundo.

Salvaxes son os pensamentos que teño sobre o teu busto,

imaxínoo espido, penso que o recubro

coa miña pel, co meu corpo miúdo.

É tan absurdo!

Ti tan cativo, inexperto, sen algún rumbo

aparente ao que dirixirte, seguro

que me aventuro

ao dicir que estás cheo dun orgullo

que te queima o pulsos,

que te queima todo o teu sangue nun mísero minuto.

Pero que ridículo o que procuro,

contarte en palabras o que non puiden no crepúsculo

ao querer mostrarte neses bicos nos que difundo

os meus sentimentos mediante algún aloumiño ou ben corrupto

ou ben súbito.

Só promulgo

nun pretensioso conxuro

que pretende ser un poema, pero non triunfo,

así que asumo

que non é máis que unha canción ao meu bufo.