Tempo

Outra vez esas lágrimas

que me acariñan a cara

no seu percorrido imperante,

tan indesexábel.

Que bonita a morte,

inalcanzábel.

Trátase dalgo tan fermoso,

tan bonito que a agocho

baixo vocablos espantosos

e en soños perdidos,

escondidos

nese subconsciente divino.

A vida atrápame,

ódiame, engáname

con palabras tan amábeis

que penso en ser doce,

mais de doce

bágoas sinto o roce,

esa lenta

carreira

sobre as meixelas,

mollándome a pel

con aloumiños de mel

salgado. Curto o papel

dos meus brazos,

manchándome coa tinta

que me pinta

como un debuxo

escuro.

Cuán rudo

o sentimento,

cuán minucioso invento

que é o tempo.