Escorbuto

A rede que pesa,

que me queima

as entrañas,

que me consume o epitelio

enteiro

por dentro.

De súpeto me compadezo

deste sangue maldito

que me apena;

seica os asubíos

do gran polbo

me esperan,

agárdanme na tomba

da alma.

Marchito

o corpo.

Un arrepío

que me pasa polo lombo,

que arrefría os meus sentimentos

de esperanza.

Tan quedo

o volume da graxa

que se apega

aos sentimentos

de liberdade. Mariños

ollos que se achegan.

Dentes

carmín vermello

mófanse do meu peito espido,

dos meus pés escuros

polo duro

e ennegrecido

instante da mar, por aquela bravura

tan pura.

As ondas,

tan bonitas,

tan divinas,

no casco chocan

producindo innumerábeis bágoas

salgadas

de cor cristalina;

a imaxe que reflicte a auga

semella tan amarga

que non son quen de observala

detidamente,

aínda que a miña mente

intúa de quen se trata.

Xa perdímo-la conta

das noites á deriva,

das vidas

que remataron na nosa presenza.

Fervenzas

de olladas

disimulan a nosa perda

ou a nosa falta?

E, namentras,

o gran polbo

agarda:

Os dentes,

a rede,

non son máis que signos

da enfermidade que nos remata.