Deixarte

Ao avó

A luz apágase ante a nosa vista,

as flores resultan marchitas

pola falta de luminosidade.

Mustia a esperanza desgarradora

musitando palabras malditas

dunha profundidade

que, incluso, resultan tranquilizadoras

en consecuencia da longa

marcha,

da triste danza

das mentes estupefactas,

asombradas

ante o inhóspito destino.

Será este o noso sino?

A dúbida, a incerteza,

a culpa e a decadencia

consúmenos de tal xeito

que non somos quen de entendelo.

O desexo

divino

e irrespectuoso

búrlase ante os nosos ollos

repletos

de incredulidade impotente.

E, namentres,

eses dentes

son cravados por rogarte.

Co sinxelo que foi quererte,

e que difícil parece deixarte!