Distintos

Abrín lentamente as miñas pálpebras, podendo observar como a luz solar filtrábase levemente pola persiana, iluminando pequenos detalles dalgúns obxectos do cuarto. Fíxenme un nobelo, intentando volver durmir, deixando escapar de entre os meus beizos un gruñido de insatisfacción. Decatándome de que era imposible volver conciliar o sono, apartei dunha labazada as sabas e saín dun salto da cama improvisada.

Eran as sete e media da mañá, non demasiado tarde coma para facer unha inspección por aquela casa aparentemente abandonada na que me instalara a noite anterior.

Cucarachas e ratos corrían polo chan. As paredes eran de cor negra, cando, nos seus días parecían brancas coma a cal. Obxectos cheos de polvoreira e chans pegañosos complementaban tanto como pinturas colgadas ás paredes.

Nunca tivera que vivir de okupa. Antes de que a guerra comezara, eu era unha nena dunha familia adiñeirada que tiña a mellor educación da cidade. Tocar o piano era unha das miñas actividades preferidas. Sempre tiven todo o que quería, nunca pasara fame; agora, todo iso desaparecera.

Seguindo a miña intuición, decidín entrar na cociña, buscando algo que poder levar á boca. Con moita sorte, acabei nunha casa coas despensas cheas de comida que remataban na mochila que levaba sempre sobre as costas. “Os meus anfitrións deberon ser distintos”, pensei. Estremecíame cada vez que empregaba a palabra distinto para describir a alguén que a sociedade non podía controlar, a alguén que era coma min.

Parecíame incrible como o mundo que coñecía e amaba cambiou tanto e tan rapidamente, como da noite ao amencer, pasando de ser un mundo perfecto no que vivir a ser unha cacería sanguinolenta. Por desgraza, tanto para min coma para todos aqueles distintos, nós levabamos todas as de perder este xogo; non contabamos con todas esas armas, soamente tiñamos armas do todo rudimentarias.

Collín unha barra de chocolate e determinei comela. Cando a rematei, decateime que se trataba dun kit kat, a miña larpeirada preferida. Moitos recordos agochábanse tras esa galleta crocante recuberta de chocolate con leite. Todos os anos que pasara có meu irmán, sete anos máis vello ca min; neses intres, el era a miña única familia, o único amigo, a única persoa coa que podía falar.

Daquela, nós os dous vivíamos nun campo de refuxiados xunto con outros distintos. Chegara a aquel lugar con só dez anos. Durante cinco anos non coñecera outro modo de vida, no que o tesouro máis apreciado eran as lambetadas; a miña preferida: o chocolate. Os dous irmáns completábamos ben; a el non lle gustaba o chocolate e a min non me gustaban os cheetos. Viviamos sen o piano e sen o violín, sen as enciclopedias e sen os móbiles, pero viviamos ben. Mais todo cambiou naquel intre, no que os puros de ollos claros  irromperon na nosa aldea e asasinaron a todos os que puideron.

Deixei o envoltorio do kit kat a un lado, quitándome as bágoas salgadas que saltaban dos meus ollos marróns de distinto. Sempre que recordaba ao meu irmán, o seu cabelo tan semellante ao meu, eses brazos protectores que me socorrían cada instante que tiña morriña, rompía en mil choros. Con só dezasete anos converteuse nun verdadeiro pai para min.

Busquei algo para beber, pero todo o auga que atopaba era de cor amarelenta ou marrón, cores que parecían dicirche a gritos que non eran aptas para o consumo. Detrás dunhas garrafas cheas de auga sucia atopei latas de refrescos, desas que perdían o seu sabor pero que nunca caducaban. Con toda a felicidade que iso me dera intentei meter algunha na mochila, xunto con todas esas conservas e as lambetadas. Abrín unha lata de refresco, para así poder humedecer a gorxa; tiña un sabor do máis repugnante.

O meu reflexo proxectouse nun fragmento de espello tirado no chan. Aquel rostro anxelical fórase ao mesmo tempo que a inocencia da infancia. O cristal amosaba unha imaxe salvaxe de min, unha que nunca vira. Todas as persoas tiñan ese aspecto desaliñado? Xirei un pouco o espello en acto reflexo, para ver o meu perfil dereito. Tiña o rostro e mais o pescozo cheos de cicatrices que non sabía que aí estaban. Probei en ver nas costas, tamén enchidas de feridas mal curadas.

Fai anos o meu aspecto era exquisito, completamente fermoso e delicado, semellante a aquel que teñen eses camafeos, esas xoias con mulleres de perfil con abundancia de bucles nun sofisticado recollido.

Cambiei de man o espello para así poder contemplar o perfil oposto, o esquerdo. Do máis profundo da miña gorxa escapou un grito sufocado no interior dos beizos; non era a imaxe que esperaba. O canón dun fusil apuntábame.

Lancei o obxecto da man, destronándoo en miles de pequenos anacos, facendo imposible arranxalo, e din media volta, coa inquietante elegancia dunha bailarina. Alcei a vista, intentando esquecer que pouco faltaba para que a miña vida rematara. Nada máis observar o rostro ferido daquel home a miña cuestión anterior contestouse soa; si, todas as persoas posuían un aspecto desaliñado e salvaxe como o da imaxe do espello.

Cabelo longo graxento decoraban un ferido rostro pouco delicado e sucio. Intentei ver de que cor eran os seu ollos, pero unha luz cegoume, facendo que cerrara as pálpebras e xirara a cara nun aceno de dor e confusión. Lancei unha man en forma de puño verticalmente; no final da súa traxectoria, atopou un nariz. Conseguín facerme coa lanterna que suxeitaba o home do fusil, para poder ver a cor dos iris. As súas pupilas dilatáronse ao exceso de luz, pero puiden divisar unha cor marrón escura, case negra.

A última vez que falara cunha persoa fora cun puro de ollos claros, unha muller de ollos azuis. Eu encontrárame nun interrogatorio, querían saber onde estaba asentado o campamento de distintos.

Devolvinlle a lanterna ao seu dono, quen limpou o sangue do nariz coa manga da camiseta. Intentei darlle as miñas desculpas, pero algo fixo que calara.

-Rosalía –dixo o home do nariz sanguinolento cunha voz entrecortada.

Esa voz soábame moito, sentía que xa a escoitara con anterioridade.

Nunha milésima de segundo acabei rodeada polos brazos. Xa sabía quen era. Eses brazos tan morriñentos eran inconfundibles. Era Diego, o meu irmán.