Loita eterna

A ventá estaba completamente sucia, pero non o suficiente coma para poder percibir, coma para decatarme de todo aquilo, coma para observar tralos cristais. Un ceo gris, encapotado, cheo de misteriosas nubes enchidas de auga que semellaba precipitar dun momento a outro, sen previo aviso, sen meditación predeterminada, soamente caer, desvanecerse debido á xuntanza co chan, coa terra, con esas pequenas gotas de auga doce, doce, que non salgadas como deberían de ser esas bágoas daquelas entristecidas nubes. A vida daquelas gotas era curta, rápida, pero moi intensa: nadas naquelas agrupacións de auga condensada que formaban ás súas nais, ás nubes, debido a diversos caprichos da primeira estación do ano, o inverno, pelexaban entre elas, pelexaban con calquera obxecto ou ser vivo que atoparan no seu paso, até xuntarse co seu grande amor, co chan, coa terra, querían humedecela, querían finar ao seu carón, coma a calquera namorado lle gustaría ter feito co seu amante, co seu compañeiro, coa súa alma xemelga.

O inverno non lle deixaba nacer á primavera, non quería que o seu tempo rematara, mais sentíase xa con poucas forzas de seguir insistindo, de seguir loitando polo xeo, polo frío. En cambio, a primavera o único que desexaba era dar a luz flores, matar coas súas cores e coas alzas de temperatura ese averno conxelado no que nos atopabamos. Xa era o seu tempo, pero o inverno aínda tiña espasmos, aínda non estaba morto do todo, por completo, aínda podía chorar, alzarse do chan, e lanzar as bágoas en forma de precipitación, aínda podía desexar, aínda tiña esperanzas, xa que esta é a derradeira en perderse, ou iso era o que dicían.

Pero quen podería entender nunca ao inverno? Quen podería comprendelo? Só se podería pensar nel coma un neno, coma un meniño de meixelas avermelladas a causa da rabia, un rapaz rabudo, enfurecido, caprichoso? Ou quizais se podería pensar nel coma un antigo rei da Idade Media, rabioso por perder unha terra, por ter perdido todo un reino, unha conquista, unha batalla?

Sempre fora un ser misterioso, intrigante, non moi querido, pois pelexaba polo frío, pola neve, por esas tormentas destrutoras, loitaba contra as cores e contra a vida, a vida que nós queriamos, a vida que a primavera quería agasallarnos, espertando cos seus cheiros e o seu calor a ese animais que aínda durmían, abrindo lentamente as súas pálpebras, enganados por esa loita eterna entre o inverno e a primavera, desexando que ela rematara con el, para sempre, para non ter que durmir sempre todo ese tempo que duraba a súa estación, estación de desfeitos, de inundacións, estación de tempo frío e enfermidades. Mais ninguén chegou a pensar xamais que o inverno quería todo o contrario, que o inverno só quería demostrar do que era capaz de facer, que el tamén podía crear vida, no só crear xeo.

A primavera intentaba aparecer, reinar a terra, pero cada vez que ela o facía, o inverno cobraba vida, tendo de cada vez máis espasmos, enviándonos mal tempo, deixando exhausta á primavera por tanto esforzo, esforzo que xa estaba acostumada a soportar, pois isto se repetía ano tras ano, era un ciclo eterno, sen fin, nunca remataba; o inverno nunca estaba contento, pero a primavera se enfadaba de cada vez máis.