Abriu os ollos

Abriu os ollos, contemplando o mundo en toda a súa exactitude, dándose conta por fin de como era realmente aquel lugar ao que chamaba “fogar”. Observou a desgraza, a morte e o sufrimento. Sentiu a pobreza, a fame e o medo. Conseguiu ver de que estaba todo constituído. Logrou separar o soño da realidade, o mito do logos. E dos seus ollos brotaron bágoas que acariciaban as súas meixelas, chocando suavemente contra a súa pel, deixando unha pequena constancia do seu paso, precipitándose ao máis abrupto bacío que poderían ter atopado. Caían nun melodioso e ameno ritmo, caían orgullosas de ter existido, de non ser as derradeiras que nacerían deses novos ollos; sentía que se mofaban del. Acariciaban outro líquido de maior densidade outorgado dunha brillante cor vermella que manaba de entre a pel dos seus brazos e pulsos, acariciando a recente ferida, pretendendo ser mesturada, gañar tanto valor como a outra substancia, mais seguían sen ter a mesma relevancia.

Abriu os ollos e, á súa vez, tamén abriu a boca, aínda que os fonemas se quedaron agochados no fondo da gorxa, sen chegar a producir realmente algún tipo de son, pois quen perdería o tempo escoitando unha sola palabra das que podería ter pronunciado? Quen perdería só unha milésima de segundo en escoitalo?

Abriu os ollos e viu o mundo na súa maior plenitude, no ápice daquel marabilloso plenilunio; viu un mundo incríbel, idealizado para todos aqueles quen non querían perder o tempo en analizalo, en sentilo realmente como era, en decatarse de que non era máis que unha simple enfermidade esa que os ataba a crer e pensar nel como un lugar idóneo onde traer máis nenos ao mundo. Ninguén perdía tempo en pensar como era adecuado. Ninguén pensara nunca en alzar a voz en acto de protesta, en contra do sistema establecido. Ninguén pensara nunca en cambialo dunha vez por todas. Ninguén pensara nunca.

Abriu os ollos e non viu máis que simples ovellas, proxectos deseñados para ser unhas perfectas máquinas especializadas nalgún traballo determinado, cuxa vida unicamente dependía da masa, a gran masa, aquel rabaño de ovellas inmaculadamente brancas, bola de neve xigante, a gran marea sanguinolenta de soños rotos, incumpridos, aquela brillante luz artificial pensada para rematar cos mosquitos, aparentemente preciosa, perfecta, mais en realidade as queimaba, matándolles dun xeito lento e cruel. Acaso eles non o notaban? Non podía deixar de pensar por que eles non o sentían, por que tan só el queimábase.

Abriu os ollos e viu que un corpo sen mente era totalmente inmune a esa cadea perpetua, a ese círculo infinito do que era imposíbel saír con vida. Comprendeu que un corpo sen mente non podía ser queimado, masacrado, o lume non podía chegar á súa alma. Non podía facerlles dano algún se nin sequera eran conscientes de que iso non era bo, de que iso era unha praga que extinguía os seus sentimentos, os seu desexos máis profundos, de que iso os mataba lentamente, arrebatándolles o alento.

Abriu os ollos e conseguiu comprendelo. Quizais eles tamén o terían feito, mais as súas pálpebras estaban pechadas, completamente unidas entre si dende o momento no que eran só simples fetos no interior do ventre da sociedade, esa nai superior, esa creadora de androides sen sentimentos que morrerían do mesmo desgraciado xeito no que estaban vivindo, sen poder contemplar, sen poder entender e observar, simplemente sen poder ver.

Abriu os ollos, e entón desexou volver cerralos para sempre.

O seu desexo foi concedido.