Pensamentos

Suspiras. Non fas nada máis que suspirar. Unha e outra vez. O aire bule sonoramente de entre o teu rosado pico, groso, pintado con algún carmín que aparenta ser da túa nai. Equivócome? Sinto que intentas realzar a túa escuridade interior na túa apariencia, na túa triste e desastrosa vestimenta. Non pretendas ter o pico tan escuro, non é bonito; non pretendas romper cos cánones de beleza establecidos. Deberías rexirte polo que eu dictamino. Ademais, de verdade pensas que lle vas gustar a alguén, con esas pintas? Xa tes os ollos grandes, non os resaltes todavía máis con ese lapis negro. Tampouco tes por que pintarte por debaixo dos ollos, por fóra. Iso si, por que non te tapas as túas imperfeccións? Querido moucho, as túas plumas son horríbeis, están despeinadas. Pareces unha tola. Explícame a razón pola que non aquelas esas desastrosas plumas. Sempre de negro. Quen morreu? Parece que vas ir a un funeral. Ah, si, es ti a que estás para aterrar, ou iso é o que máis desexas. A túa pel é tan pálida e tes un corpo tan delgado. Canto levas sen comer? Tes anorexia? E bulimia? Es fea. Moi fea. Tes cara de parva cando ficas caladiña desa maneira, pero case é mellor que non fales, porque entón non só demostras que es parva, senón que non tes vergoña, que as túas plumas fan boas migas coa túa actitude de tola. Anda, pero se non tes pechuga. Como pode ser que un ave coma ti non a teña? Iso tamén te afea demasiado. Es plana. E que me dis da túa cola? Moucho, tampouco tes cola. Por que es un ave sen cola? Penso que é horríbel ver un paxaro sen cola, sen pechuga, con esas plumas despeinadas e escuras. É normal que te odies, que todos te odien. Porque todos te odian, aínda que non cho digan. Esas fermosas cobras, a dos cairos, a do lazo e a que ten esa cola de axóuxere. Non te esquezas da pequena coruxa, do flamengo, e tampouco do paporroibo de dos demais bufos. Todos minten, moucho, ninguén te quere. Pero como te van querer, con esas pintas que ti tes? Deberías cambiar a cor das plumas, aínda que sexa de cando en vez. Ninguén quere compartir a súa vida cun moucho salvaxe, ao resto da xente gústalle falar con paxariños agradábeis e simpáticos, de cores brillantes, que chamen a atención. Non vales para nada. Non es capaz nin sequera de abrir o pico e ulular. Ninguén valora eses esforzos que pós para conseguir berrarlle á lúa todas as noites. E por que tes iso nas túas patiñas? Xa colliches outra vez o caparazón dos ovos. Esas cicatrices son feas, a ninguén lle gustan os mouchiños con cicatrices nas súas delicadas patas. Agocha iso, que ninguén o vexa; é noxento e vergoñento dabondo. De verdade pensas que se non es bonita fisicamente é porque o es na túa personalidade? Cala, non digas esas cousas, non as penses. Xa che dixen que es unha tola, deberías estar nese niño con outros paxaros psicópatas, coma ti. Deberías saír dese oco da árbore e cazar algún rato ou calquera outro animaliño semellante, pero non o fas. Ficas nas tebras desa cortiza, día e noite, noite e día. Mais entendo que non poidas saír de aí. Non tes ás, pequecho, non podes voar. Pero non te agobies, que eu sei onde están esas ás. Porque fun eu quen chas arrinquei.