Ante a imaxe do moucho

Acaba de espertar. Como todas as mañás, sae da cama aínda con sono e pronunciando vocablos intraducíbeis. Abre a porta do seu armario mentres os seus pensamentos voan dispersos xunto a idea de que vestir para poder superar ese día que comeza. Os seus ollos chocan contra unha imaxe que reflecte un cristal pegado á parte interna dunha das dúas portas do armario. Non pode reprimir aquel suspiro, aquela expresión de espanto, de desgusto. Nun primeiro momento, aparta rapidamente a mirada dese imaxe tan despreciable, logo consegue facerlle fronte, plantarlle cara a ese odioso espello, á persoa que reflicte.

-Fagámoslo dunha vez.

Como todas as mañás, despréndese do seu pixama até quedar en roupa interior, contempla a figura que ten diante e comeza coa súa longa lista.

Un. Rizos encrespados.

Dous. Granos.

Tres. Olleiras.

Catro. Pel pálida.

Os seus ollos baixan para deterse nas clavículas, para rematar por fixarse nos peitos. Incómoda ante os seus pensamentos vése obrigada a reprimir o desexo de apartar a mirada ou de taparse dunha vez.

Cinco. Non hai peito.

Seis. Costelas.

Sete. Non hay cadeiras.

Moi ao seu pesar, pecha os ollos, apertando fortemente as pálpebras. Enche os pulmóns de aire de forma moi lenta e sonora. Unha bágoa atisba o lagrimal dun dos seus ollos verdes.

Oito. Pernas delgadas.

Nove. Cortes nelas.

Sabe que debe de darse a volta para que aquel monstruo tamén o faga, pero lle falta a coraxe suficiente como para seguir contemplando aquilo.

O seu choro faise máis forte. De cada vez máis bágoas mollan as meixelas.

Cando nota que os seus ollos xa están secos, consegue abrilos e sorrir ante o espello. Agora sabe como debe reamtar a lista, agora vé máis aló daquela fachada, agora vé a fortaleza dunha guerreira, dunha supervivente. Agora vése única.

Dez. Son perfecta tal e como son.