O ulular dos bufos

A lúa reinaba eses territorios escuros que formaban o ceo nocturno, tendo ás estrelas como a súa corte e como sirvientes a todos eses animais que só podían abrir as súas pálpebras no momento en que aquela raíña aparecía, matando ao seu odiado marido o sol a quen nunca chegou a amar. O moucho formaba parte do servizo, non era máis que un súbdito, outro campesiño máis dos que tiñan que adorar a aquela raíña. Abriu os seus ollos triste por ter que volver a facer o de sempre e saíu do buraco daquel tronco dun vello carballo no que durmía sempre que o rei sol aparecía no ceo. Sabía que tiña que cazar para poder alimentarse, pero o pequeno moucho veuse sen forzas como para apresar a un rato despistado, non tiña ganas de volver manchar as súas delgadas patiñas daquel fluído vermello ao que chamaban sangue. Levaba días, ou mellor dito, noites, sen levar nada ao pico, sen probar bocado, mais o seu estómago seguía sen pedir sustento. Suspirou profundamente e intentou adorar á súa raíña e deusa a lúa. Abriu o pico, pero da súa gorxa non brotou máis que un leve son que intentaba asemellarse a un ulular dalgún bufo; el só era un moucho, un pequeno moucho sen orellas coroando a súa diminuta cabeza, nunca alcanzaría a ulular daquel xeito que o facían os xigantes bufos, impotentes, mofánfose sempre del. O moucho rendeuse e marchou para aquel buraco ao que chamaba fogar, ao que máis tarde chamaría tumba.