Dous brancos cairos (versión I)

Coma unha estatua de pedra, coma unha boneca de trapo, como un mesmo ser inerte que nunca posuíra de consciencia, que xamais se lembraría o seu nome, as súas fazañas.  Facía xa tempo que o meu corazón deixara de latir, de bombear o sangue escarlata brillante a través das venas, pois xa non existía sangue. Facía xa tempo que non conducía hormonas, nutrientes ou mesmo osíxeno, tan imprescindibles para a vida. Pálida pel, branca como o papel, coma a neve, e fría, sobre todo fría. A miña temperatura corporal atopábase nunhas dimensións das que non tiña consciencia, das que non me lembraba; unha experiencia totalmente nova, completamente descoñecida para min, da que non se podería volver cara atrás, nunca. A miña existencia rematárase antes do previsto, antes, incluso, de que me dera conta. Como en todas as historias, como en todos os contos e películas, a miña existencia rematábase cun amor perdido, cun amor velenoso, posuidor dunha lingua bífida e dous cairos longos e afiados, preparados e capacitados para entrar na pel humana, aínda máis fráxil do que parecía; por desgraza, eses cairos craváronse na miña pel. O seu veleno mesturárase co sangue, recorrendo cada milímetro do meu corpo, debido aos latexos dun órgano agora parado. A sensación embriagadora do veleno producía pracer, producía unha sensación que espertaba cada unha de todas as miñas terminacións nerviosas; todo era unha horrible mentira, nada diso fora verdade, só eran sentimentos inducidos por algunha cobra de  lingua bífida, que me inxectara na pel algún veleno disfrazado de amor. O momento no que aquela substancia ía gañando aos anticorpos, ía rompendo ao corazón en mil e un anacos, tan paulatina e dolorosamente coma lle fora posíbel. Finalmente, o corazón quedou durmido, morto, inerte, á espera de volver espertar. Non existía antídoto para a enfermidade, nunca existira e nunca existiría; o único antídoto coñecido ata agora tratárase che mordera outra cobra, volvendo todo a comezar de novo, rematando todo coma sempre, coma unha estatua de pedra, coma unha boneca de trapo, como un mesmo ser inerte que nunca posuíra de consciencia, que xamais se lembraría o seu nome, as súas fazañas.