Memorias dunha noite

Tarde caera a noite, como en todas aquelas tardes de caloroso verán nas que non sopra o vento, nin sequera un vento cálido e seco, eses dos que che rouban toda humidade do corpo, ata a máis mínima. Unha lúa grande e prateada, fermosa e con ar embruxado, substituíra a un sol aínda máis grande, mais posuidor dunha cor incriblemente cegadora. Que dicir sobre o astro rei que non fora xa dito? Como poder describir a súa importancia para a vida? Sen embargo, máis importante fora a nosa lúa, cómplice de tantas historias xamais contadas, sabedora de tantos segredos nunca revelados. Que dicir sobre o noso satélite? Como poder describir a súa importancia para a vida? Toda a nosa historia contaba cunha lúa, unhas veces máis pequena que noutras, pero sempre cun manto de fondo escuro, con incontables estrelas bordadas, un manto que abrigaba a nosa existencia, existencia que soamente nós coñeciamos, pois era unha existencia que formaba parte desas historias xamais contadas, deses segredos nunca revelados. A inocencia perdíase á vez que a infancia, logo da mocidade, xunto coa vida enteira. Marchara có vento cálido e seco daquela noite dun caloroso verán no que nós os dous fixerámonos cómplices. En ningún momento pensei que isto chegara a pasar, mais sucedeu. Sempre pensei que estariamos xuntos, a pesar das nosas carencias e necesidades. Pero agora estaba soa, soa coa miña desesperación e chea de dúbidas e preguntas que nunca serían resoltas. Que fixera eu para merecer isto? Por que razón non puidera gozar dunha vida? A pesar dos meus sentimentos e debilidades, sempre fora unha persoa forte que non necesitaba de ninguén, nunca souben o que era amor, ata que o coñecín.