O camiño da vida

Os ollos enchíanse de bágoas apartadas rapidamente co dorso das mans, bágoas chegadas dende o máis profundo do meu ser, un ser dorido e maltratado. A pesar diso, andaba con paso rápido e firme, completamente decidida e orgullosa do meu; non ía fundirme por algo tan estúpido, por alguén tan estúpido. Co corazón danado, só co corazón danado, aprendín a mellor lección, unha lección que non se aprende nin nas mellores escolas; esta lección apréndese grazas a experiencia vivida. Non me arrepinto de nin sequera un segundo do tempo que odiei, pois antes de odiar, amei e quixen. Quixen unha vida chea de sorrisos e agarimos, pero tamén desexei unha vida chea de bágoas, simplemente para saber que nalgún momento estaba viva, pois o único modo de sabelo é sentirse morrer, sentirse desaparecer do mundo como só  unha vida o pode facer. Quixen unha vida chea de risos e amparo, mais tamén desexei unha vida chea de dor, pois non se aprecia o que se ten ata que se perde. Apartei as bágoas co cello pregado e ar enfurecido a fume de carozo; non ía deixar que eses fluídos dos meus ollos me impediran ver o meu camiño. Inda quedaba moito del por andar, e non me quería perder nada del, nin unha simple pedra do camiño que me fixera tropezar e poder ver o chan dende preto, non ía permitir perderme todo o sendeiro que me esperaba só por unha pedra no camiño coa que tropezara, pois estaría repleto delas. Caer, caería, por suposto, pero me recuperaría da caída, limpando o po dos xeonllos mais as bágoas. Co tempo aprendería a non tropezar coa pedra, pero no fondo sabía que iso non ocorrería, pois todos caemos nalgún momento. O único que tiña claro era que me erguería e que andaría con paso rápido e firme, completamente decidida e orgullosa do meu.