Probe mente idiota

Observaba o reloxo pegado á branca parede, observábao sen pensar a penas noutra cousa que non fora no seu son imaxinario; escoitaba o movemento das agullas por enriba do estrondo que había na estancia, por enriba dos seus propios pensamentos e soños. Concentraba a súa mente naquel movemento que debuxaba unha perfecta circunferencia, contemplaba aquel pequeno movemento que ocorría cando a agulla paraba, cando o eixo situado naquel anaco de plástico con números escritos na súa periferia daba por rematado o segundo. Non se decataba do paso do tempo, non se decataba de que eses segundos remataban en minutos, en horas, en días, de que ese segundos condicionaban a súa vida. Soamente vía o obxecto, pero non era consciente do que era, do que significaba, do que realmente simbolizaba: era unha conta atrás.

Nunca pensara na morte, xamais se pensa que é algo próximo, que é algo presente na vida de todo ser, pois estamos malditos, encerrados neste mundo, tendo como único obxectivo universal a morte.

A vida sempre finaba do mesmo xeito, dando igual como fora a vida, quen fora o ser. A morte, algo tan estendido, tan presente na vida, e á vez atopábase tan lonxe del; ou iso cría o seu cerebro.

Respiraba tranquilamente, inspirando con forza suficiente como para mover a súa fráxil caixa torácica, como para encher os seus pulmóns inundados de sangue. Movía lentamente os ombros cada vez que enchía o seu corpo, inconscientemente.

Podía ter decidido deixar de respirar, rematar coa súa vida, darlle á morte ese pracer, esa satisfacción de levar outra alma máis consigo, permitirlle ser, por fin, a única gañadora deste xogo, pois a vida estaba trocada: só existía un vencedor. Mais el non o sabía, deixábase enganar polos seus mentireiros ollos. Probe mente idiota. Só podía observar o reloxo pegado á branca parede, observándoo sen pensar a penas noutra cousa que non fora no seu son imaxinario, escoitando o movemento das agullas por enriba do estrondo.