Bágoas

Teño a cabeza

repleta de ideas,

de palabras infames

que escapan

en forma de bágoas, brillantes,

baleiras,

sentimentos de ansiedade,

de medos,

a parte,

de lágrimas que se precipitan,

que me mollan,

resultan suaves

contra a miña pel,

tan inefábel

a miña existencia,

sen sentido aparente,

sen razóns expresadas,

desexadas

nalgunha mente

superior

tan inexistente.

Por que vivo?

Por que respiro?

Non entendo este mundo,

non entendo as súas habitantes

escuras, cun rostro

que intento escrutar

cos meus ollos,

pero é imposíbel,

non podo ver na escuridade

da noite

pechada,

con estrelas decorada,

con esa lúa enorme

que me mira,

que se burla

das miñas palabras

inexactas,

dos xélidos berridos

que escapan da miña gorxa,

pois xa non sei que decir,

pois non son nada.