A través dos ollos dalgún bufo

Bucles castaño escuro, fíos de acibeche claro, fundido, mesturados con pequenos chorros de exquisita mel dourada, saborosa, brillante. Aroma único. Resultaba suave e doce, forte; era doado ulilo, de captalo rapidamente en calquera limiar olfactivo, doado de atopar o rastro daquel perfume. Arames estirados que decoraban, que  coroaban aquel pálido rostro, imperfecto, vermello nas meixelas, causa da vida e do sangue, vermello no nariz, causa da acne, das hormonas que se vertían nas venas, causa da idade, da mocidade, daquela tardía adolescencia que xa tiña que ter desaparecido. Olladas salvaxes e calculadoras, para nada acorde coa boca, pequena, rosada, que só se abría para desbotar aquel cálido alento que se escapaba lentamente dos pulmóns, para exteriorizar calquera tipo de queixa. Miradas frías, ausentes. Semellaba atoparse noutro mundo, noutro universo. Semellaba ver unicamente aqueles obxectos que compoñían a súa realidade imaxinada. Beizos mordidos fortemente, amarrados entre ambas ringleiras de incisivos, moito máis grandes os de arriba. Moi grandes. Separados. Sobre todo separados. Pequeno rostro suxeito por un fráxil e fino pescozo, débil, demasiado débil como para aguantar aquel cerebro, aquela masa cerebral recollida no interior do cranio. Ombros encollidos, tocando os suaves bucles con mel, rozándoos lentamente nun aloumiño perverso froito dalgún pensamento que impulsaban as neuronas. Estímulos nerviosos. Colar apertado á gorxa que impide a respiración dificultándoa. Esa era a razón pola gargantilla. Dedos que se enroscaban entre eses negros arames trenzados entre eles. Unllas negras, largas, decorando aqueles dedos finos, claros. Mans con marcas, queimaduras e cicatrices. Roupa de mangas longas que ocultaban os brazos, as súas marcas. Peito que se enchía bruscamente de aire, pulmóns que se enchían e se baleiraban, caixa torácica que se dilataba. Outra vez, signos de vida. Respiración. Corazón que latexaba. Nunca paraba. Corazón que desexaba saír daquel peito, que ansiaba saír da súa prisión. Costas pálidas, rasuradas. Columna vertebral flexíbel. Pelve. Cadeira. Non moi ancha, de cintura estreita. Pernas delgadas e longas. Moi longas. Recubertas de pelo negro, feridas cicatrizando e hematomas. Signos da torpeza. Semellaba ter sido pintados cunha gran gama de cores morados, azuis, grises e negros. Acuarelas. Desaparecían co paso do tempo, co paso do sangue por eles. Ambas extremidades inferiores resultaban separadas, creando un gran oco entre elas. Gran buraco. Pés planos con unllas pintadas. Negras. Brancos como o resto da pel. De dedas longas, flexíbeis. Pequenos con respecto do resto de corpo que se atopaba ante min, expectante e alarmado, asustado e frío, inquieto. Aquel esqueleto, aqueles músculos, semellaban esnaquizar co primeiro sopro do inverno, húmido, acompañado con aquela choiva punzante. Eu sabía que isto non era certo, que posuía unha relativa fortaleza interna, agochada neses ollos, ás veces marróns e outras verdes. Como podía sabelo? Sóubeno no mesmo intre no que puiden admirar o seu corpo espido, as súas cicatrices.