Bonecas

Silencio. Todo estaba no máis absoluto silencio. Miradas curiosas e dalgún xeito enfurecidas observaban os ollos das máscaras que portaban o resto das bonecas. Todas posuían un enorme sorriso de gran ledicia e cordialidade que se transportaba, quizais polo aire, aos ollos, mais as olladas resultaban distintas, agasallando sensacións opostas. Ela era a única que non tiña máscara, a única que observaba o mesmo que os seus ollos, a única que falaba sen ese sorriso debuxado, artificial; aquilo levouna á súa perdición.

Aquelas bonecas de plástico resultaban ser proxectos da sociedade, esa gran titiriteira que amarraba os fíos que suxeitan os corpos desprovistos de mente e alma. Unha boneca atopara un pequeno anaco de vidro, pudendo así esnaquizar eses fíos que a ataban, desmantelando toda a rede de mentiras e falsidades agochadas por aquel home superior, por aquel omnipotente Nous.

Aquela boneca conseguiu saír da esfera de Parménides, da gaiola que a mantiña retida durante toda a súa existencia.

Aquela boneca xamais esqueceu estar feita de sementes de boneca, xamais esqueceu o seu pasado, os fíos enredados, pero aquela boneca xamais cambiou de parecer, de ideais.

O mundo non remataba non límites da esfera.