Salvaxe fraga

Os seus ollos semellaban bosques. Resultaban escuros e profundos, con mirada calculadora, fría, que obrigaba penetrar ao estraño viaxeiro entre as súas árbores de escura cortiza recuberta de musgo verde e húmido, ata o punto de ser imposíbel saír daquel lugar sombrío, repleto de terra mollada pola poalla recente, outras veces pola choiva abundante dos seus cristalinos. Unha vez obtida a entrada naquela fraga, naquel salvaxe e perigoso bosque, era imposíbel volver saír del, volver mirar outra cousa que no foran aqueles iris de cor indescritíbel, incomparábel, daquelas meniñas negras que parecían chorar acibeche fundido, cavidades, semellando o fondo dunha cova que posuía mil e un segredos, agochados naquela escuridade envolvente.