Baleira

Síntome baleira. Non atopo outro xeito de describir como me atopo, por máis que intento procurar un termo que se lle asemelle o máis mínimo. Baleira. De todos os milleiros de palabras que existen na miña lingua, só son capaz de empregar un adxectivo, pero, valga a redundancia, penso que a palabra escollida está baleira. Como explicar os niveis de ansiedade que suben e baixan, tendo unha vida propia independente da miña? Como describir a depresión que volve aparecer de novo no meu corpo, mente e alma, pero que marcha moitas veces, como se se tratase das ondas do mar? Ou como contar nunha soa palabra todos estes pensamentos suicidas e de soidade que acompañan ás enfermidades, todas esas noites de insomnio nas que nin sequera unha autohipnose me pode axudar a conciliar o sono? Como dicir todo o que sinto nunha única palabra? Pero, á vez, non sinto nada. A miña mente vaga por todos os recunchos que quere, sen importarlle o máis mínimo se son lugares inexistentes ou, pola contra, paisaxes ás que outras persoas poderían chegar. A miña mente viaxa, e o meu corpo permanece quieto, orfo. O meu corpo queda baleiro. Pero entón chega a mente da súa longa viaxe, acompañada de dúas amigas: Ansiedade e Depresión. Á súa vez, estas compañeiras traen consigo os pensamentos suicidas e de soidade, que tanto me atormentan nesas noites de insomnio, papando teito, e entón, cando volven marchar, só cando volven marchar, quedo baleira de novo, sen ser capaz de amar ou odiar. Claro que teño bo sentido do humor, por suposto que río, pero iso non é suficiente para atoparme “chea”, para sentir que hai algo no meu interior, pois non o hai, non teño absolutamente nada que ofrecer aos demais, nada que ofrecerme a min mesma. Que máis dará ter certo encanto? Nada disto pode superar a sensación de non ser ninguén, de ter a certeza de non pertencer a este mundo, de non ter nin sequera un oco nel. Así que si, síntome baleira, aínda que este termo non sexa o máis adecuado, é o mellor que puiden ter atopado. Síntome máis que baleira.